Dojrzałość przedszkolna

strona główna > Warto wiedzieć > Dojrzałość przedszkolna

Pierwsze tygodnie w przedszkolu

Twojego malucha czekają poważne zmiany w życiu. Dotychczas mama była zawsze gdzieś blisko, teraz nagle go opuszcza. Maluch musi opu­ścić rano dom i udać się w obce mu miejsce, w którym jest inne światło, inne zapachy, inne głosy, inne zwyczaje.
Decyzja o posłaniu dziecka do przedszkola jest krokiem milowym w każdej rodzinie. Nic dziwnego, że wszyscy głęboko przeżywają to wydarzenie: rodzice (nie tylko mama), dziadkowie (a szczególnie babcie), starsze rodzeństwo, o samym maluchu nie wspominając. Każdy reaguje na te emocje w sobie właściwy sposób: jeden płacze, inny zamyka się w sobie i udaje, że jest cudownie, jeszcze inny wymyśla sobie mnóstwo zajęć. Z dziećmi nauczyciele potrafią sobie poradzić – mają odpowiednie wykształcenie, lata praktyki własnej i doświadczeń przekazywanych sobie przez pracowników przedszkola (w taki sam sposób, jak się przekazuje receptury na domowe smakołyki w rodzinie). Ale jak sobie poradzić z mamą, która stoi pod drzwiami przedszkola i beczy? Albo jak wytłumaczyć mamie, że do niczego dobrego nie doprowadzi wybieg z szatnią. w której mama rzekomo będzie czekała na dziecko? Wystarczy, że dziecko zechce ją o czymś poinformować, odkryje kłamstwo i dopiero wówczas poczuje się zranione.
To, co nowe i trudne, wcale nie musi być niedobre. Należy dziecko przygoto­wać do takich sytuacji, aby potrafiło sobie z nimi poradzić.

  1. Uprzedź malucha: „Już za tydzień (za dzień, za dwa dni itp.) idziemy po­znać twoje przedszkole. Mam nadzieję, że będzie milo”. Przypominaj mu o tym.
  2. Opowiedz mu o przedszkolu: co tam się robi, czego się uczy. Nawet dorosły denerwuje się, wchodząc w nowe środowisko, zmieniając pracę, miejsce zamieszkania, poznając nowych ludzi.
  3. Przygotuj dziecko do rozstania z mamą, zostawiając je na dłużej Np. u bab­ci lub cioci.
  4. Weź koniecznie udział w programie adaptacyjnym, który ma na celu zapo­znanie dziecka z nowym miejscem, poznaniem placu zabaw, sali, persone­lu i innych dzieci, które będą uczęszczać do przedszkola. Pozwól, aby twój maluch oswoił się z tym, co nieznane u boku najbliższej osoby.
  5.   Już w domu ucz samodzielności – samodzielnego jedzenia, mycia rąk, ko­rzystania z toalety, ubierania się i rozbierania. Im dziecko jest bardziej sa­modzielne, tym łatwiej mu dostosować się do nowych warunków.
  6. Ubranie dziecka musi być wygodne i nie może sprawiać kłopotów. Unikaj spodni na szelkach lub z trudnymi do odpięcia guzikami. Rękawy swetra lub bluzki muszą być łatwe do podciągania. Buty i kapcie najlepsze są bez wiązania lub zapinane na rzepy (chyba że są to buty ortopedyczne, zazwy­czaj wiązane).
  7. Czas pobytu małych dzieci w przedszkolu nie powinien być długi. Jeżeli to możliwe, w pierwszych dniach odbieraj dziecko po obiedzie. Do tak dużej zmiany warto przyzwyczajać powoli. Małe dziecko szybko się męczy, zwłaszcza kiedy ma dużo wrażeń.
  8. Uwaga! Nie spóźniaj się z odbieraniem – jeżeli obiecałaś, że przyjdziesz wcześniej, dotrzymaj słowa.
  9. Pożegnanie powinno się odbywać bez pośpiechu, ale jednocześnie bez zbędnego przedłużania samego momentu rozstania. Nie odpro­wadzaj dziecka w ostatniej chwili, kiedy zostało ci tylko piętnaście mi­nut na dojazd do pracy. Maluch powinien mieć trochę czasu na pożegna­nie się z tobą. Jeśli nie możesz wejść z nim do sali, posiedźcie razem kilka minut w szatni, a potem oddaj go pod opiekę wychowawczyni, pożegnaj się i wyjdź.
  10. Nie oszukuj dziecka! Jeśli obiecałaś, że będziesz z nim w przedszkolu, dopó­ki się nie przyzwyczai, to nie wymykaj się z sali, gdy maluch się bawi. Następ­
    nim razem nie uwierzy. Kiedy wiesz, że musisz wyjść z przedszkola, uprzedziło tym dziecko, a jeśli trudno mu się z tobą rozstać, poproś o pomoc nauczy­cielkę. Czasem nieuchronne jest przytrzymanie dziecka, które płacze i wyry­wa się. Zapewne serce będzie ci się krajało, ale możesz być pewna, że gdy wy­chowawczyni przytuli małego i zapewni go, że mama wróci po obiedzie – łzy szybko obeschną.
  11. Dziecku będzie raźniej, jeśli weźmie z domu ukochaną przytulankę. Czasa­mi wystarczy, że maluch będzie Piał przy sobie coś, co pachnie mamą i do­mem, to stwarza poczucie bezpieczeństwa.
  12. Dziecko ma prawo płakać. W ten sposób wyraża swój smutek, wyładowuje napięcie, jakie w nim narosło. Jeżeli płacze w domu, w przedszkolu, po pro­stu przytul je, powiedz, że je bardzo kochasz, że też będziesz za nim tęskniła, że przyjdziesz po nie zaraz po pracy.
  13. Jedną z najważniejszych rzeczy, które powinnaś robić nie tylko wtedy, gdy dziecko idzie do przedszkola, ale wtedy w sposób szczególny, to jak naj­częstsze zapewnianie go o twojej miłości. Jedną z podstawowych potrzeb człowieka jest potrzeba bezpieczeństwa, a zaraz za nią przynależności i miłości. Te dwie potrzeby mogą być w niedostatecznym stopniu zaspokajane, zwfaszcza gdy dziecko większość dnia przebywa w przedszkolu. Słowa „ko­cham cię”, „będę tęskniła”, powinny być obecne w codziennym życiu. Bardzo ważne są pieszczoty, pocałunki, szczęście i podziw malujący się na twarzy ro­dzica, gdy patrzy na dziecko. Ono powinno czuć, widzieć i słyszeć, że jest ko­chane.
  14. Polecamy książkę Frield J.: Moje dziecko idzie do przedszkola. Poradnik dla ro­dziców. Kielce, Jedność, 2001.